Jurk met een verhaal

Damn, hoopte ik met mijn ‘uitgekleed’-jaar te kunnen ontsnappen aan de hang naar trends, blijk ik daarmee juist bij de hippe types te horen volgens ‘Volkskrant Magazine’:

‘Steeds meer ontwerpers en hippe types zetten zich af tegen het grote kledingaanbod. Ze willen niet meer nieuw, nieuwer, nieuwst. Niet steeds maar meer. Ze willen kleding met een verhaal.’

Cijfers:

* De gemiddelde vrouw koop jaarlijks 28,5 kilo aan kleren

* Daarmee heeft de vrouw tegenwoordig 4 keer zoveel kleren in haar kast hangen als een vrouw van twintig jaar geleden,

* Gemiddeld dragen we 20 procent van onze kleren 80 procent van de tijd

* In een heel leven geeft een vrouw zo’n 150 duizend euro aan kleding uit

Dit gaat over de Westerse vrouw, dat lijkt me duidelijk.

Het leukste van het artikel is Jetske van Heemstra (28, psycholoog en modeontwerpster). Jetske verzet zich tegen kleding als wegwerpartikel. Ze wil kleding met een verhaal en maakt die zelf. Van beddengoed (waar zij en haar vriend voor het eerst onder sliepen: een jurk), tafellakens en gordijnen!
Jetske: ‘De associaties die materialen kunnen oproepen houden het verleden levend en geven nieuwe kleren meer betekenis.’

‘Naderhand’ heet haar collectie (naderhand.jimdo.com). Jassen zijn te bestellen vanaf 75 euro, jurken vanaf 85 euro. Je kunt de ontwerpen  kopen in nieuwe stoffen, maar ook eigen stoffen inleveren, dan maakt Jetske daar jouw jurk of jas van.

 

Beddengoed waar ik jaren onder sliep

Er is weer een rug

Waar mijn hand voorzichtig overheen glijdt

Er is weer een hoge lach

Van mij

Om een grap door de stem

Die bij de rug hoort

Er is weer een samen zijn

Meer een botsen dan verbinden

Dus ik mis je als je mijn bed uitslaapt

In een morgen waar scherp licht

Ons laat zien dat we zomaar twee mensen zijn

Tafelkleed tijdens een diner met vriendinnen

Iemand schuift haar stoel nog dichter naar tafel. Een ander schenkt prosecco bij.
Een glas wordt vanzelfsprekend terug getrokken. Appelsap. Een trotse aai over de buik die prosecco verbiedt. Een stuk kaas dat in een mond verdwijnt. En verschillende zuchten in de stilte van een groot gesprek. Daarin zijn we geen vriendinnen maar moeder, nooit moeder, bijna moeder, bijna geen moeder en geen bijna moeder meer. We stuiven uit elkaar. Ik heb dit gesprek liever niet. Ik hoor bij de verliezers. Maar ik slik mijn tranen terug voor de volgende etappe: ex-vriendjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: