Verboden paradijs

Daar zat ik op de grond, mijn drie- of vierjarige ruggetje tegen de verwarming. Op mijn schoot mijn pop met dezelfde kleur haar als ik. Ze had geen kleertjes aan. Ik ging haar nageltjes lakken. Even daarvoor had ik mijn moeder om haar nagellak gevraagd. Ze droeg nooit make-up, maar had één flesje nagellak. Nog uit de tijd dat zij probeerde te ontsnappen aan het strenge regime bij haar thuis, vermoed ik. De tijd toen ze – vertelde ze later – samen met een vriendin achter de schuur van een buurboer in het gehucht, hun rok uitdeden en de stiekem aangeschafte en stiekem meegebrachte broek aantrokken. De oogschaduw en lippenstift kwamen uit de tas en de twee vriendinnen – de één blond, mijn moeder donkerharig – maakten zich op om als vrouwen van de wereld het schoolplein te betreden. Aan het einde van de dag voltrok zich het omgekeerde ritueel achter diezelfde schuur. Mijn moeder vertelde niet veel verhalen, maar deze vaker dan eens. Ik zag – en zie het nog altijd voor me – twee mooie slanke meiden giechelend achter de schuur in de zomerzon. Wuivend graan op de achtergrond. Vogels fluiten, insecten brommen. Opstandig waren ze, maar zo onschuldig. Zo kon mijn moeder de stoot worden die ze eigenlijk was. In een vuilniszak zou ze er nog prachtig uitzien, zei haar vriendin destijds tegen haar. Ik vermoed dat het in diezelfde tijd was dat haar naam in het uitgaanscircuit van de nabij gelegen stad rondwaarde. Haar moesten de jongens hebben. Met haar kon je gezien worden. Het overblijfsel uit haar puberteit, dat flesje met de zalmkleurige lak en de gouden dop, was het verboden Paradijs voor mij.
Kindjes met lak op de nagels dat was verschrikkelijk, volgens het geloof waar mijn moeder na haar korte wereldse uitstapje naar terugkeerde. In haar eentje. Mijn vader bleef in de wereld. En toch bleven zij samen.

In de ouderlijke slaapkamer, waar mijn moeder zich omkleedde, vroeg ik om de nagellak. ‘Waarom?’ vroeg ze gehaast. ‘We gaan zo naar opa en oma.’
‘Voor de pop,’ antwoordde ik.
‘Alleen voor de pop,’ zei ze toen ze de lak aanreikte. Ik knikte, reeds betoverd door het flesje magie in mijn handen. Eén voor één lakte ik de mini nagels van de pop. Eerst die van haar handen, daarna haar voetjes. En toen waren alle twintig nagels gekleurd. Maar de lak rook zo lekker- ik denk dat ik de geur nu nog zou herkennen. Opnieuw doopte ik het kwastje in de lak, het teveel haalde ik voorzichtig van het kwastje door het af te vegen aan de rand van het flesje. De pop had ik losgelaten. Mijn linker duimnagel kreeg die prachtig paradijselijke kleur. De wereld om mij heen bestond niet meer. Na die eerste gekleurde duimnagel daalde ik af in mijzelf. Ik verschanste me in de grot binnenin mij waar niemand me kon vinden. Ik was een stout meisje. Dat wist ik, maar het ging vanzelf: dat met mijn gekleurde nagels. En het was zo mooi: mijn vingers zagen eruit als snoepjes. We gingen bijna weg en als ik het nu deed kon mama het er niet meer afhalen en kon ik mijn nieuwe nagels aan opa en oma laten zien. Mama zou wel boos worden – maar ik zat al in de grot, haar woede zou ik niet voelen – maar ze kon het er niet meer afhalen.

Ik hoorde mijn naam toen ik net mijn laatste pink had gelakt.
Ik keek op. Mama’s mond was een streep. Ik moest mee naar de keuken. Met snelle en harde, schokkende halen poetste ze de mooie kleur van mijn nagels. Bij elke poets schommelde ik helemaal heen en weer op het aanrechtblad waar ze me op had gezet. Aan het schommelen voelde ik hoe boos ze was. Haar wenkbrauwen waren naar beneden, de luiken in haar ogen waren dicht, daaraan kon ik zien dat ze mij niet lief vond. In de auto keek ik naar mijn handen. Ze zagen er kaal uit zonder die vrolijke nagels. En ze stonken naar het spul dat mama had gebruikt om mijn nagels schoon te boenen. Nu schommelde ik in de auto. Van links naar rechts ging ik. Dat voelde lekker.
Het was stil. Niemand zei iets.

Comments
One Response to “Verboden paradijs”
  1. Saskia schreef:

    Moooooi! Joke. Wat kan jij schrijven. Thanks voor dit verhaal op de zondagavond. X!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Joke Weststrate

    jokeweststrate@gmail.com

    Btw Nr. NL149392576B01 | KvK Nr. 62573217

%d bloggers liken dit: