Schuldige bolletjes

Dat had ik nou niet verwacht, ik voelde me schuldig toen ik de breiwinkel verliet met een tasje wol. En dat terwijl ik matig had ingeslagen. Duitse glansachtige spettacolo garen voor een sjaaltje en silkhair (zijde en mohair) voor het capeje dat ik hier eerder noemde, c’est tout. Vier bolletjes. Terwijl de schappen vol lagen met mooie p***** (vrees dat er wordt weggezapt als ik het woord nog een keer gebruik) -kleuren. Kleuren waarvan ik overigens – tot mijn eigen verbazing nog best wat in de kast en in de tassen zomerkleding onder mijn bed heb liggen. De sjaal die ik nu om heb bijvoorbeeld. Misschien is het veel beter te doen dan ik dacht. De lente bedoel ik.

Maar ik voel me dus schuldig, terwijl ik vind dat ik me absoluut niet te buiten ben gegaan. Waarschijnlijk voel ik me zo, omdat wol zien hetzelfde gevoel in mij losmaakt als het zien van kleding die ik wil hebben. En erger nog: ik wil meteen naar huis, breien om te zien of dat wat ik in mijn hoofd heb te realiseren is. Leuk juist, zou je ook kunnen zeggen.  Toch mooi om enthousiast te zijn! Vooralsnog houd ik het daar maar op. Het is ontzettend leuk en bevredigend als er iets uit mijn handen komt dat ik in mijn hoofd al heb gezien. Volgend jaar op naailes. De kneepjes van het vak te leren en dan een lockmachine te kopen. Volgens mijn trouwjurkenbuurvrouw is het namelijk heel makkelijk om kleding zoals mijn lievelingstrui te maken op zo’n machine.
Wat fantastisch zou dat zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Joke Weststrate

    jokeweststrate@gmail.com

    Btw Nr. NL149392576B01 | KvK Nr. 62573217

%d bloggers liken dit: